Ściany pomieszczenia miały pastelowy kolor. Obok jego łóżka znajdował się stolik z aparaturą pomiarową i statyw, z którego płynęła kroplówka.

Spróbował się poruszyć, lecz przedramiona przywiązane parcianymi pasami do rurek łóżka nie dawały mu żadnej swobody ruchu. Nagle dostał ataku paniki. Trząsł się i szarpał, próbując wyswobodzić ręce. Bredził coś pod nosem:

– Oni… wszyscy… są… ciężka woda… matrioszki.

Dźwięk urządzenia mierzącego puls wysłał sygnał do centrali i po chwili do sali weszła pielęgniarka w asyście dwóch policjantów. Stanęli naprzeciwko jego łóżka. Kobieta zwróciła się do funkcjonariuszy, zupełnie ignorując pacjenta:

– Pan Hoffman uległ brutalnemu pobiciu. Ma wstrząs mózgu, złamaną kość śródczaszkową oraz pęknięty lewy łuk brwiowy. Do tego mnóstwo otarć i siniaków.

Klaus przestał na chwilę siłować się z pasami i zaczął obserwować gości. Mundury policjantów były inne niż te, które zapamiętał z przeszłości. W zasadzie cała trójka była dla niego czymś nowym. Poza paroma gośćmi, którzy odwiedzili go na przestrzeni ostatniego ćwierć wieku, jedynymi ludźmi, których znał, był personel medyczny i inni pacjenci.

– Kto pana tak urządził na zamkniętym oddziale? – zwrócił się do Hoffmana jeden z policjantów, podchodząc bliżej.

Klausa najwyraźniej coś uderzyło w wyglądzie mundurowego, bo jego twarz nagle wykrzywiła się w przerażeniu. Momentalnie zaczął szarpać pasami, próbując wyswobodzić dłonie.

– Nic… nic nie… powiedziałem… – jąkał się, z trudem łapiąc powietrze.

Pielęgniarka sprawdziła aparaturę i dała znać funkcjonariuszom, że ze sprzętem wszystko jest w porządku.

– Panie Hoffman, czy pamięta pan cokolwiek? – zapytał drugi z policjantów, zerkając przez rolety na ulicę.